Het verslag van Le Guess Who? May Day 2012 is hier te vinden:

http://www.festivalinfo.nl/review/2109/Le_Guess_Who_May_Day_2012/

“Solo EN a balladeer samen in 1 optreden. Een koopje dus!”

Dat schreef ik in juni 2006, naar aanleiding van het optreden in W2. En vanavond staan beide heren daar opnieuw. Dit keer met een duo-show, toepasselijk genaamd “Two men, one story”.

Marinus de Goederen en Michiel Flamman maken al een tijd muziek. En in die jaren zijn ze vaak dezelfde mensen tegengekomen. Daarom hebben ze besloten om samen hun verhaal te vertellen, aangevuld met nummers van vroeger tot nu.

En zo volgt een verhaal van twee mannen, die allebei uiteindelijk altijd voor de muziek gaan. Of beter nog: voor het liedje. En dat er soms, per ongeluk, wat andere dingen gebeuren (Michiel schreef de hit “I know” van Birgit Schuurman) maakt het verhaal alleen maar mooier. Overigens blijkt vanavond dat wanneer Michiel het nummer speelt, het wel degelijk een goed nummer is. Uitvoering doet blijkbaar ook iets.

Oude demo’s (afgespeeld vanaf een laptop) en dierbare nummers (al dan niet op cd verschenen) volgen, aangevuld met verhalen over platenmaatschappijen, producers, opnames in Abbey Road (gewonnen door Marinus) en een heus staaltje opscheppen:

Ik heb in de ArenA opgetreden (ik in Ahoy’)

Ik heb in Tsjechië opgetreden (ik in Roemenië. En Amerika)

Ik heb een Essent award gewonnen (ik ook)

Ik heb opgenomen in Abbey Road (dat kwam omdat ik de prijs gewonnen had)

Maar Michiel wint uiteindelijk op punten: “In 2006, in deze zelfde zaal…. Wie speelde toen in het voorprogramma van wie?”

De toegift is ouderwets. Allebei nog één nummer, het publiek mag roepen welke nummers ze willen horen. In het geval van a balladeer wordt dat Noah. (En ja, dat was ik). In het geval van Solo wordt er vanuit verschillende hoeken om Better Man geroepen. En The Rules. Michiel twijfelt, maar omdat The Rules eigenlijk met piano gespeeld hoort te worden, wordt het Better Man.

En de tekst van dat nummer geeft het thema van de avond misschien wel het best weer:

It takes time to find your life
And a life to find that time
It takes as little as we know
It takes passion, it takes peace
Fights and disbelief
But where life leads you, you must go

Beste Thomas, beste Paul,

De laatste keer dat ik jullie zag, was ik niet vrolijk. Om jullie geheugen even op te frissen:

http://richard82.tumblr.com/post/3617792764/beste-thomas-beste-paul-gisterenavond-zag-ik

Kort gezegd was het niet best. Maar aangezien je zo goed bent als je laatste show, was het vanavond jullie kans voor revanche. De nieuwe plaat, ’t Heerst, mag er in elk geval zijn. De samenwerking met Nick & Simon zal ik jullie vergeven. En die nummers staan toch achteraan de cd, dus die zijn gemakkelijk over te slaan.

Terug naar de show dan. Allereerst complimenten voor het decor. Het oog van een tornado, waar eigenlijk alles stilstaat. Of de tornado die net voorbij is, een puinhoop achterlatend. Het zit er allebei in. Het is goed dat jullie zelf de link leggen naar Wachten Op Godot, want die gaat voor het gemiddelde theaterpubliek wellicht wat te ver.

Maar het was fijn jullie weer zo te zien staan. Als vrienden. Vrienden die mopperen op elkaar en elkaar met momenten niet uit kunnen staan, maar die wel op elkaar aangewezen zijn tijdens het wachten. Wachten op redding en wachten tot de tijd voorbij gaat. Tijd die gevuld wordt met flauwe grappen, cynische analyses van met name Thomas en met liedjes. Mooie liedjes. Want ook in het theater blijkt dat de laatste cd gewoon een heel fijn album geworden is. En aangezien alleen David zich er verder muzikaal mee bemoeit op het podium blijft de schoonheid van de liedjes overeind. (Dit was wederom een stille hint dat ik jullie liever zonder band zie).

De liedjes dan. Veel gezongen door Paul, vaak theatraal en zonder instrument in handen. Hoogtepunt? In elk geval nieuwe single (zo bleek), Suiker & Azijn. En persoonlijke favoriet Jij Hoort Bij Mij. En eigenlijk is het knap. Want waar bij de allereerste shows de nummers gemaakt waren voor het programma, hadden ze er nu niet altijd iets mee te maken. Maar toch klopte het vanavond.

Met muzikale groet,

Richard

ps: ja, wij hoorden ook dat de zender van Thomas kapot was. Maar we hebben er niks van gezegd, omdat we de show aan het volgen waren.

Joanna Chapman-Smith. Je zou haar naam de laatste dagen voorbij hebben zien komen omdat ze ziek was en helaas twee optredens moest afzeggen. In 013 was ze er gelukkig weer. Nog niet honderd procent fit, maar fit genoeg om, samen met violist Jaron Freeman-Fox, het voorprogramma van Pokey LaFarge te verzorgen.

De Canadese is vanavond goed bij stem, maar mag ze extra blij zijn met een zeer sterk optreden van Freeman-Fox die eigenlijk met zijn eigen nummer de show steelt. Het publiek in Tilburg luistert aandachtig (op een enkeling na) en tijdens de ‘oneerbiedige taak’ om voorprogramma te zijn is dat een goed teken. Hoogtepunt? Het nummer Tumbleweed:

http://joannacs.bandcamp.com/track/tumbleweed

Ze stonden een week in Nederland en gingen daarna met de Feels Like Home Tour door Duitsland. In Keulen was ook nog een duoshow gepland, in een kerk nog wel. Bij zijn dus. Het is de laatste keer dat er in deze omstandigheden wordt opgetreden, want de kerk en de omgeving worden verbouwd. Of er nog concerten komen op deze locatie, is de vraag.

De avond is georganiseerd door Klub der 40 (http://www.klubder40.de), waar Jay Nash al eerder voor speelde. Vanavond dus met Garrison Starr, wiens album Amateur al weken op repeat staat. De show vanavond was ondanks de vermoeidheid (vrijdag Keulen, zaterdag München, zondag Keulen) goed. En lang. Zo’n tweeënhalf uur speelden de dame en heer, bij een aantal nummers begeleid op accordeon en melodica.

Een mooie afsluiter van een mooie tijd in Nederland en Duitsland. Jay en Garrison gaan nog voor een aantal shows naar Engeland en hopelijk zien we beide samen of apart snel weer terug.

Setlist:

The Needle And The Vein (Garrison solo)
To Garrison, On Her 29th Birthday (Garrison solo)
Slow Crawl (Garrison solo)
Sit With Me Tonight (Garrison solo)
Other People’s Eyes (Garrison solo)
Broken Headlights (Joey Ryan cover, Garrison solo)
Unchangeable (Garrison solo)
I May Noy Let Go (w/ Jay Nash)
Stay Home (w/ Garrison Starr)
Till I Get Through (Jay Nash solo)
Never Takes Too Long (w/ Garrison Starr)
River Siren (Jay Nash solo)
Long Gone (Jay Nash solo)
Falling Down (w/ Garrison Starr)
Sweet Taking Liar (w/ Garrison Starr & melodica)
Wayfarer (w/ Garrison Starr)
Barcelona (w/ Garrison Starr)
Hard Lesson (w/ Garrison Starr)
Hey Girl (w/ Jay Nash)
Over You (w/ Garrison Starr & melodica)
Gasoline (w/ Jay Nash)
Unshakable (w/ Garrison Starr)
-
High On The Hill (w/ Garrison Starr & accordeon)
The Train That’s Bound For Glory (w/ Jay Nash & accordeon)
Oogly Boogly (w/ Garrison Starr)

De Feels Like Home Tour is een Duits project. Het brengt kunstenaars (voornamelijk singer-songwriters) samen om geld in te zamelen voor het goede doel. Vandaag vindt de zesde editie plaats in de Underground in Keulen.

Op het affiche staan Madi Diaz, Andrew Belle, Jay Nash en Garrison Starr. Het literaire gedeelte wordt ingevuld door Olivier Wnuk, die voorleest uit zijn roman ‘Wie im richtigen Film’. Maar eerst mag Madi Diaz de avond openen. De jongedame uit Nashville heeft een geweldige stem en het publiek is direct onder de indruk. In Keulen is het eigenlijk verder de hele avond stil en wordt er aandachtig geluisterd. Een verademing vergeleken met sommige concerten in Nederland.

In de set van een half uur komen naast een geweldige cover van Straight Up (Paula Abdul) vooral nummers voorbij van Diaz’ album Plastic Moon. Het nummer I Know zingt ze samen met Garrison Starr. De twee kennen elkaar van vroeger, maar kwamen elkaar tijdens de Feels Like Home Tour toevallig weer tegen. Na Madi Diaz is het de beurt aan Oliver Wnuk. Hij leest op een grappige manier voor uit eigen werk. Soms was het te snel om het nog helemaal te volgen (want in het Duits), maar het idee is erg leuk.

Na een korte pauze is het tijd voor de man waar de meeste mensen voor zijn gekomen, zo blijkt: Andrew Belle. Belle heeft zowel qua uitstraling op het podium als qua stem wat weg van James Morrison, maar dan met goede liedjes. Het is zijn eerste keer in Duitsland (net als voor Diaz en Starr), maar hij blijkt al redelijk wat mensen enthousiast gemaakt te hebben voor zijn muziek. Ze eten uit zijn hand en ik kan me niet voorstellen dat Belle niet terugkomt naar Duitsland.

De avond wordt afgesloten door Jay Nash en Garrison Starr. Na een mooie tour in Nederland is Duitsland dus aan de beurt en de avond in Keulen is in elk geval een goede. Het nieuwe album van Garrison Starr, Amateur, wordt elke keer als je het luistert beter en live vullen de twee elkaar prima aan. Ook Madi Diaz en later ook Andrew Belle verschijnen nog op het podium en het driestemmig gezongen I May Not Let Go is het hoogtepunt van de set.

Setlist:

River Siren (Jay solo)
Hey Girl
Till I Get Through
To Garrison, on her 29th Birthday (Garrison solo)
Sweet Talking Liar (w/ Madi Diaz)
I May Not Let Go (w/ Madi Diaz)
Oogly Boogly
The Train That’s Bound For Glory (w/ Madi Diaz & Andrew Belle)
-
Unshakable

Na Tilburg viel ook in Breda op hoe goed de show in elkaar zit. En hoe de show blijft boeien, van begin tot eind.

Wat ik van de show vond schreef ik eerder al hier:

http://3voor12.vpro.nl/lokaal/tilburg/nieuws/2012/maart/Marike-Jager-toont-haar-duistere-kant.html

En vanavond was niet anders. Nog twee shows te gaan na deze. Wie naar Roermond of Leiden kan en niet gaat, die maakt duidelijk de verkeerde keuze.

Voorprogramma Charles Frail begint te vroeg. Of eigenlijk zijn wij iets te laat. Daardoor bestaat ons voorprogramma uit Ormonde, in het Mezz Café. Anna-Lynne William en Robert Gomez spelen een fijne, rustige set die we helaas moeten verlaten omdat niet helemaal duidelijk is wanneer Blaudzun gaat beginnen.

En de show van Blaudzun, die wil je helemaal zien. Met een grote band en een geweldige plaat (Heavy Flowers) tourt Johannes Sigmond door Nederland en de meeste zalen zijn vol. Heel vol. En vanavond ook heel stil. De set schommelt tussen volle, heftige nummers en intieme juweeltjes en de aandacht van de mensen in de Mezz verslapt geen moment.

Aan het eind weet Blaudzun te melden ‘snel een keer terug in de stad te zijn’. Tot Breda Barst dus?

Cortonville, het nieuwe project van Eric Corton, liet van zich horen. Greg Holden (Eric’s ‘project’ tijdens Serious Request 2011) kwam naar de Wisseloord Studios (vernieuwd en net geopend) en speelde daar een set van zo’n drie kwartier.

En met Greg Holden is nog steeds niks mis. Zijn liedjes staan als een huis en hebben zowel meezingers voor op een festival (Bar on A blijft een wereldnummer) als rustige nummers voor een stille studio (zoals het prachtige Following Footsteps). Vandaag met band (met JP Hoekstra, Jerusa van Lith en zijn uit Engeland meegekomen drummer Fran Moon) klinkt het wederom prima en die uitverkochte clubshows zijn volkomen terecht.

Het is stil, zoals het eigenlijk bijna alleen in huiskamers kan zijn. Er is aandacht voor de artiesten, Yori Swart begint en plots zoemt er een telefoon. Die van Case Mayfield om precies te zijn. “Answer the phone”, zingt Yori en door de slappe lach die daarop volgt kan ze haar eerste nummer niet eens afmaken. Zo’n avond wordt het dus in Tilburg.

De een is de kersverse winnares van de Grote Prijs Van Nederland, de ander heeft met The Many Colored Beast een geweldige album afgeleverd en verkoopt al zijn clubshows uit. Paradiso heeft ze allebei al teruggevraagd en dus is het prettig om ze in een kleine setting te kunnen zien.

De indeling is simpel. Om-en-om een liedje, waarbij Yori vandaag Okke Punt heeft meegenomen, voor zang en begeleiding op onder andere mondharmonica. En in de huiskamer (met heus podium) klinkt dat prima. Zo prima, dat eigenlijk niemand ja durft te zeggen als er halverwege gevraagd wordt of een pauze noodzakelijk is. Uiteindelijk besluiten Yori en Case toch even te pauzeren en gezien de hoeveelheden quiche, saté en gehakballetjes die langzaam verdwijnen is dat geen verkeerde keuze geweest.

Wanneer Yori aan het einde nadenkt over het nummer dat ze gaat spelen, vindt Okke de cover van Ben Howard (Keep Your Head Up; eerder al te horen bij Giel) een goede keuze. Yori twijfelt, maar wanneer Case akkoord gaat met de tegenprestatie (hij speelt daarna Where To Throw The Stone) gaat ze overstag. En uiteindelijk zie je vanavond waar het echt om gaat: twee, of eigenlijk drie, artiesten die doen wat ze leuk vinden. Liedjes maken, liedjes laten horen. En soms elkaar dwars zitten of af proberen te leiden bij een nummer. Maar vooral liedjes. Mooie liedjes.